مرا به خاطر آور ...

                      وقتی باران

                      بر ابرهای ِ خسته لبخند میزند ...

    بر دار ِ مجازات کمر میبندم

                 شاید از غیب نجاتی برسد... !

خسته که شدی

تکیه کن به شانه های خسته ام ...

    دستانم سرد نیستند ...

                                وقتی حرارت ِ نگاه ِ تو باشد

                                خون در رگهایم نمیجوشد ...

              قامت ِ عشق بلند است این روزها ...

                                  آنکه پشتش خمیده ی تقدیر شده

                                                                     منم ...

زلالی ِ اشکهایت انگار

            باران را شرمنده کرد ...

    با نقطه ای که آخر ِ حرفت گذاشتی

                                  جمله را نه ...

                                     من را تمام کردی ...

اشکهایم انگار موهبتند

            وقتی فشردن ِ دستهایت آرزو میشود ...!

دیروز

با یاد ِ تو تمام شدم ...

                       امروز

                       با نام ِ تو از نو بنا شدم ...

 من پشت ِ پیچک ِ پیچان ِ پرچین ِ دلت

                              به انتظار نشسته ام ...

               غریبه که نیستی ...

        از تو چه پنهان

 دیشب خواب ِ تو را دیدم ...

وز اشک به بارگاه او پل بزنید

فرمود که هر زمان گرفتار شدید

بر دامن ما دست توسل بزنید

میلاد شمس الشموس ایران مبارک باد

برای ِ ماندنم

       بهانه ای بده ...

به نام  ِ عشق

     که هرچه گفتَمَش

                        نَنِوشت ...

     دیده ای گاهی

                خدا در ثانیه هایت

                                 نَفَس میکشد ؟

    اگر روزی

          از سایه سار ِ مهربانی گذر کردی

                         تو هم

                                گره ای بزن فرش ِ خاطراتش را ...

از اصل ِ خودت وامانده ای؟

دیگران را بهانه نکن ...!!!

      پای ِ خاطره ها لنگ است انگار ...

                           چیزی کم دارند ...

        چیزی شبیه تو

                    چیزی شبیه من

      شب را تو صدا نکردی ...

      شب، دروازه ی صبح بود و تو نمیدانستی

                                                همین ...

        نگاه کن ...

                  هنوز دریچه باز و آفتاب جاریست ...

                                                فقط باید

                                                       تمام نشوی ...

غصه نخور ...

غصه سهم ِ تو نیست ...

غصه همان راه ِ غریبی ست که بارها و بارها

برای ِ نرسیدن به آن دست و پا زده ای ...!

غصه همان راه ِ گریزناپذیریست

که روز به روز و ماه به ماه

سالهای ِ عمر ِ تو را شمرد و رفت...

رفت و گم شد

در همان خیالهای ِ خامی

               که نرسیده ، تمام شدند ...

       من ماندم و روزهای رفته

       من ماندم و طعم ِ گس ِ راههای  ِ بسته

       من ماندم و جاری ِ سبز ِ خیالهای ِ خسته

       من ماندم و عهدهای ِ شکسته

       من ماندم و لبخندهای ِ یخ بسته ...

                                              من ماندم ...

           زندانی ِ نگاه ِ توام ...

                محکوم به حبس ِ  ابدم کن ...

                   و حال ِ من

                         شبیه  ِ آن پنجره ی گرفتار در آجر و سیمان است

                          که با قاب ِ آهنی

                                      دلی از شیشه دارد... !

          به انتظار  ِ سنگی نشسته ام که وجودم را

                    هزار تکه کند تا رها شوم...

                           تا آزاد شوم...

                               بریزم...

       دلم میخواست

               تمام  ِ تو را بنویسم...

        اما تمام ِ این دفترها

                در نوشتن ِنگاهِ تو

                                 خلاصه شد...

       عجیب نیست که آن حس  ِ زیبای  ِ نگاهت

                  تمام  ِ حرفهای ِ سردت را

                      به اشاره ای

                                     ذوب میکند...؟

          تو  میخندی که گره واکنی از این لحظه های گمشده...

                        بی خبر از حس ِ زیبای ِ من

                                   برای ِ همین خنده های ِ آرامت...

        تو پاسخ  ِ تمام سؤالهای  ِ من بودی...

                                سؤال  ِ نگاه  ِ تو را

                               چگونه پاسخ باشم ؟

            دفتری هست، به نام  ِ تو

                                               برای ِ تو...

            که هر لغتش

                  بازی ِ عشوه گرانه ی کلام ِ من است

                               تقدیم به پاکی ِ بی مثال ِ قلبی دور...

           اما من هنوز

                     ضربان ِ بودن ِ تو را

                                در تیک تاک ِ قلب ِ صبورم

                                                                  میشنوم...

     هروقت آسمان نبود

               خیال ِ روشن تو را هم

                                          گم خواهم کرد...!

خیال ِ نبودن ِ  تو را هرگز نسروده ام 

                                         تا بمانی...