سال نو مبارک
ممنونم که در این 2 سال، پا به پای من آمدید، نظر گذاشتید با اینکه میدانستید نظراتتان در وبلاگ نمایش داده نخواهد شد ... از مهربانی تان هرچه بگویم کم است
ممنونم که حوصله کردید روزهایی که ننوشتم، سالی که نبودم ولی باز هم پیغام فرستادید که منتظرید ...
قالب وبلاگ هم از بین رفت، موزیکش هم قطع شد، اما شما ماندید و یک دنیا حرفهای ِ خوب که برای من گذاشتید
ممنونم و به داشتنتان افتخار میکنم
شاید روزی دور، دوباره هوس و حوصله ی وبلاگ، مرا به اینجا بکشاند ...
تا آن روز
نوشته هایم را از لینک زیر میتوانید دنبال کنید
اما دیگر، "من" من نیستم ...
روزگارتان خوش
با احترام و مهر
صبا میراسماعیلی
کسی لازم نیست تنهایی ِ تو را بفهمد
کسی لازم نیست همدم ِ این تنهایی ها شود
همین که کسی باشد
انگار کافیست
آدمها
محرم ِ تنهایی های هم هم نیستند !
پرنده چشمهایت را رها کن
بگذار عشق
خانه خرابمان کند
برای آن که تو باشی
هیچوقت نبوده ام!
حالا که میروی
من را کجا میبری؟
شبیه ِ برگهای ِ در انتظار ِ افتادن به دست ِ باد
شبیه ِ ظهرهای ِ دم کرده ی تابستان
شبیه ِ بلاتکلیفی ِ بهار
شبیه ِ روزهای ِ یخ کرده ی زمستان
صورتش را به شیشه چسبانده است
قلبی که سال ِ پیش
بر بخار ِ شیشه کشیده بودی ...
اشک تنهایی
بر شانه های ِ بی کسم
سنگینی می کند ...
چه ساده
و چه دور از دسترسی ...
او مسافر بود
و من
آداب ِ بدرقه نمیدانستم
...
دستان ِ باران درد میکند
از تشییع ِ بی پایان ِ تن ِ من
...خبر نداری اما
هرشب
چشم ِ من
بیقرار میبارد
...
فکر ِ دیروز و امروز
هرگز های ِ فردا را از یادمان برده بود
خیال میکردیم تا همیشه " ما " خواهیم ماند...
بال و پر بسته ی روزهای ِ هم شدیم و خیال ِ پریدن از سرمان گذشت
اشتباه ؟
نه
عشق را اشتباهی نخوانده بودیم
عشق را اشتباهی چیده بودیم !
گناه ِ دستان ِ من و تو
به انتخاب ِ نادرست ِ سرنوشت گره خورد
و با تمام ِ تجربه های ِ عاشقانه مان
سهم ِ کوچکی از فردا را برداشتیم
...
سرزنش نکن
اشک ِ لرزان ِ چشمهایم را
بگذار درد ِ دلهای ِ من
محرم ِ آخرین اسرار ِ ما باشند
بیا با هم بخوانیم :
ما همیشه همان " ما " خواهیم ماند اگر
به " دوستت دارم" هایمان
باور بیاوریم
...
چه باشی و چه نباشم سهم ِ تو
ساده از کنار ِ این حجم ِ بزرگ ِ مهربانی نخواهم گذشت
که تو
تنها گرمای ِ همیشگی ِ این دل ِ تنها بوده ای
حالا بگذار سکوت
بین ِ ما حکمرانی کند
بگذار خاطرات
تمام قد
در عرصه ی مشترک ِ چشمانمان
عبور کنند
برای ِ من
تو و عشقت
دیروز و امروز و فردا ندارید
...
بارون ِ پائیزی و
ابرک ِ دل ِ من
هر دو می بارند
خزان مبارک
بهار ِ ریخته !
نام ِ تو ساده ترین نام ِ دنیاست
وقتی به آوای ِ دلنشینش
جان میگیرم
همپاي ِ خون ِ رگهايت ميشوم
وقتي از نگاهم به نگاهت
دويدن مي آموزد
و لمس ميكنم
حرارتي را كه ميهمان ِ چشمانت ميشود
عزيزِ من !
هنوز
وقتي آسمان ِ دلم ابريست
لمس ِسبك ِ دستان ِ مهربانت را
روي ِ موهايم حس ميكنم
تو هنوز
با تمام ِ نبودنت
تنها پناهگاه ِ من از اين آدمهايي ...
تمام ِ اعتقادات ِ تو در چشمهای ِ من است !
باور نداری؟
قول میدهم با نگاهی دگرگونت کنم ...
وابسته ی نگاهت شده ام
مثل ِ خواهش ِ آفتابگردان به لمس ِ نور ...
از روزهای ِ ابری میترسم ...
آویخته بادبادکی سپید ...
قرقره در دستان ِ توست !
رهایش کن
تا آسمانی شوم ...
ثانیه ها را با تو گم نخواهم کرد
تو معنای ِ لحظه های ِ تنفسی ...
دلیل ِ این حضور ِ بارانی !
چتر نباش
در آغوشم ببار ...
کاش تمام ِ خیابانهای ِ یکطرفه
به "تو " میرسیدند ...
ما به دنبال ِ دقیقه ها میدویدیم
غافل از اینکه
این عقربه ها هستند که سالها از پی ِ ما دویده اند !
چه باک اگر از "من " چیزی نماند
و "من " در " تو " خلاصه شوم؟
مقصد یکی ست
با هم خواهیم مُرد ...
خواب ِ چشمان ِ تو در باران ِ شیشه ای ِ این قاب ِ خالی
بیقراری ِ آشنای ِ دلم را فریاد میزند ...
من و یاد ِ تو و این واژه های خسته ی گریان
یکساله شدیم ...
تو که ترانه نیستی تا بنویسمت
تو
ماهی ِ لغزنده ی بی تُنگی هستی که مُدام از دستان ِکوچکم لیز میخوری !
و من
به انعکاس ِ پرشهای ِ شادمانه ات در چشمانم
دلشادم ...
آفتاب و سایه همدستند
وقتی دست ِ من
گِره ِ دستان ِ تو میشود ...