کسی لازم نیست تنهایی ِ تو را بفهمد 

        کسی لازم نیست همدم ِ این تنهایی ها شود 

                                            همین که کسی باشد 

         انگار کافیست

                       آدمها

                           محرم ِ تنهایی های هم هم نیستند !

پرنده چشمهایت را رها کن 

بگذار عشق

خانه خرابمان کند 

     برای آن که تو باشی

                  هیچوقت نبوده ام!

     حالا که میروی

                 من را کجا میبری؟

شبیه ِ برگهای ِ در انتظار ِ افتادن به دست  ِ باد 

شبیه ِ ظهرهای ِ دم کرده ی تابستان 

شبیه ِ بلاتکلیفی ِ بهار 

شبیه ِ روزهای ِ یخ کرده ی زمستان 

صورتش را به شیشه چسبانده است 

       قلبی که سال ِ پیش 

بر بخار ِ شیشه کشیده بودی ...

اشک تنهایی 

        بر شانه های ِ بی کسم

                        سنگینی می کند ...

چه ساده 

           و چه دور از دسترسی ...

   او مسافر بود 

                   و من 

                           آداب ِ بدرقه نمیدانستم 

                       ...

دستان ِ باران درد میکند 

بارون ِ پائیزی و 
     ابرک ِ دل ِ من 
              هر دو می بارند 




خزان مبارک 
   بهار ِ ریخته !

نام ِ تو ساده ترین نام ِ دنیاست 

                       وقتی به آوای ِ دلنشینش 

                                                          جان میگیرم 

همپاي ِ خون ِ رگهايت ميشوم 
                                وقتي از نگاهم به نگاهت 
                                                          دويدن مي آموزد 
و لمس ميكنم 
حرارتي را كه ميهمان ِ چشمانت ميشود 

عزيزِ من ! 
هنوز 
وقتي آسمان ِ دلم ابريست 
لمس ِسبك ِ دستان ِ مهربانت را 
روي ِ موهايم حس ميكنم 

تو هنوز 
با تمام ِ نبودنت 
تنها پناهگاه ِ من از اين آدمهايي ...‏

تمام ِ اعتقادات ِ تو در چشمهای ِ من است !

                       باور نداری؟

قول میدهم با نگاهی دگرگونت کنم ...

       وابسته ی نگاهت شده ام 

                                  مثل ِ خواهش ِ آفتابگردان به لمس ِ نور ...

                                     از روزهای ِ ابری میترسم ...

               آویخته بادبادکی سپید ...

                      قرقره در دستان ِ توست !

       رهایش کن 

               تا آسمانی شوم ...

               ثانیه ها را با تو گم نخواهم کرد 

                          تو معنای ِ لحظه های ِ تنفسی ...

            دلیل ِ این حضور ِ بارانی !

                                         چتر نباش 

                                                    در آغوشم ببار ...

     کاش تمام ِ خیابانهای ِ یکطرفه 

                         به "تو " میرسیدند ...

ما به دنبال ِ دقیقه ها میدویدیم 

                  غافل از اینکه 

                    این عقربه ها هستند که سالها از پی ِ ما دویده اند !

     چه باک اگر از "من " چیزی نماند 

       و "من " در " تو " خلاصه شوم؟

                              مقصد یکی ست 

                               با هم خواهیم مُرد ...

خواب ِ چشمان ِ تو در باران ِ شیشه ای ِ این قاب ِ خالی 

                                               بیقراری ِ آشنای ِ دلم را فریاد میزند ...

من و یاد ِ تو و این واژه های خسته ی گریان

                                            یکساله شدیم ...

تو که ترانه نیستی تا بنویسمت 

تو 

ماهی ِ لغزنده ی بی تُنگی هستی که مُدام از دستان ِکوچکم لیز میخوری !

و من 

به انعکاس ِ پرشهای ِ شادمانه ات در چشمانم 

دلشادم ...

      آفتاب و سایه همدستند 

                        وقتی دست ِ من 

                                 گِره ِ دستان ِ تو میشود ...

همين پشت ِ پيچ ِ ديوار ِ آخر بود که نمنمه ي صدايت 

                         خوشترين زمزمه ي حيات ِ من ميشد ...

    يادت هست دويدن ِ در مه و پيدا نشدن؟

           ما نبوديم 

          سايه ي ابر بود و خاطره هاي ِ نمخورده از ياد ِ روزهاي ِ صبوري ...